Europese norm NBN EN 1936

Deze norm duidt aan welk % van het totale volume (het schijnbare volume) uit poriën bestaat.
Men onderscheidt twee soorten porositeit:

• gesloten porositeit : poriën van de steen zijn van elkaar gescheiden
• open porositeit: de holten zijn onderling door min of meer grote kanaaltjes verbonden die de steen minder of meer doorlatend maken.

In plaats van de porositeit wordt de absorptie vaak als technisch kenmerk opgegeven. De absorptie wordt gegeven als % van de massa (massa opgenomen water t.o.v. massa van een droog proefstuk).
Indicatieve waarden van porositeit (in volume%):

zachte kalksteen (witsteen)	5 tot 50 %
marmer en compacte kalksteen	0,2 tot 5 %
graniet	0 tot 2 %
leisteen	< 3 %

Er bestaan grote verschillen tussen de verschillende kalksteensoorten. Het % aan poriën geeft duidelijkheid over de geslotenheid of dichtheid van de structuur. Deze verschillen hangen bijvoorbeeld samen met de diepte van ontginning en met de graad van metamorfose dat het gesteente onderging. Het bepaalt eveneens of een type al dan niet polijstbaar is. Een gesteente moet een voldoende dichte structuur hebben om polijstbaar te zijn. Men moet er ook rekening mee houden dat materialen die minder gemakkelijk water opnemen het soms ook moeilijk terug afgeven, vooral wanneer het materiaal poriën bevat die niet direct in contact staan met de buitenlucht. Naar vorstbestendigheid toe is het vasthouden van vocht een nadeel.